Montäto
zeneise@francobampi.it
 

Intrâ > A léngoa > Coscì coscì, ben ben no guaei > Montäto
[ Inderrê ]

[ Arasci ] [ Bordighëa ] [ Camoggi ] [ Casarsa ] [ Magon ] [ Milleximo ] [ Montäto ] [ Neuve ] [ Nöi ] [ Preboggion ] [ San Pê d'Aenn-a ] [ Savonn-a ] [ Väze ]

Montäto Montalto Ligure o se ne sta in çimma a 'na punta de monte, vixin a Bäûcco Badalucco, in provinsa de Imperia.

Gh'é da creddighe?

A-i tempi antighi, se sa, i scignori che comandavan gh'aivan o "jus primae noctis", ch'o l'ëa o diritto d'andâ co-a sposâ primma do maio. Coscì, pe no dovei subî questa cösa chì, 'na cobbia de sposoei a l'ha pensòu ben de scappâ via e de ascondise de d'äto a 'na çimma de monte ò, mëgio, de ûn derrûo sarvaego. E o posto l'aveivan çernûo coscì ben, che o scignoro o no l'ha posciûo fa vaei o seu diritto. I sposoei non son mai ciû chinnae da quello posto, coscì erto da ëse ciammòu "Mons Autus". E quande lasciû, cianin cianin, a l'é nasciûa 'na çittae, gh'han misso pe nomme propio Montäto: «ûn nïo de rondini abbrancòu a 'na liggia de 'n monte»

Piggiòu da Ivana Ferrando, I segreti della Provincia di Imperia,
Cappelli editore, Bologna, 1977, p.170-171.

Segnalòu da Corinna Bellone, console dell'associassion "A Compagna".